ΝΕΑ - ΑΡΘΡΑ



«Λαπαροσκόπηση, η σύγχρονη χειρουργική»

Η Λαπαροσκόπηση είναι μία σύγχρονη χειρουργική τεχνική, η οποία παρουσιάζει σημαντικά πλεονεκτήματα σε σχέση με την κλασική χειρουργική και κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος σε πολλούς χειρουργικούς τομείς. Στη γυναικολογία συγκεκριμένα έχει αποκτήσει πλέον κυρίαρχο ρόλο και έχει εδραιωθεί ως η ιδανική μέθοδος αντιμετώπισης των περισσότερων γυναικολογικών παθήσεων.

Είναι μία «Ελάχιστα Επεμβατική Χειρουργική Μέθοδος» (Minimally Invasive Surgery) και ως εκ τούτου δεν προβλέπεται η διάνοιξη της κοιλιακής χώρας. Η πρόσβαση στο χειρουργικό πεδίο γίνεται δια μέσου τριών ή τεσσάρων οπών 0,5-1cm, μία στον ομφαλό και δύο ή τρεις περιφερειακά, από τις οποίες εισάγονται μία λεπτή κάμερα και ειδικά, πολύ λεπτά εργαλεία. Οι χειρουργοί βλέπουν το πεδίο σε ειδικές οθόνες και εκτελούν την επέμβαση χωρίς νυστέρι, με τη χρήση laser, ρεύματος, υπερήχων και ειδικών λαβίδων. Η λαπαροσκόπηση εκτελείται από χειρουργούς που έχουν υποβληθεί σε κατάλληλη εκπαίδευση και διαθέτουν τις απαραίτητες δεξιότητες γι’ αυτήν την επέμβαση.

Η λαπαροσκόπηση είναι η πλέον προτιμώμενη τεχνική στην πλειοψηφία των γυναικολογικών επεμβάσεων. Με την τεχνική αυτή, μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά και με ελάχιστη νοσηρότητα μία πληθώρα γυναικολογικών παθήσεων:

  • Αφαίρεση κύστεως ωοθήκης
  • Αφαίρεση ινομυωμάτων
  • Εξωμήτριος κύηση
  • Έλεγχος βατότητας των σαλπίγγων
  • Αφαίρεση των ωοθηκών και/ή των σαλπίγγων
  • Αφαίρεση μήτρας (υφολική υστερεκτομή)
  • Αφαίρεση της μήτρας και του τραχήλου (ολική υστερεκτομή)
  • Θεραπεία της ενδομητρίωσης, σε όλα τα στάδια
  • Λύση συμφύσεων
  • Απόφραξη των σαλπίγγων για τη θεραπεία της υπογονιμότητας
  • Ανάρτηση μήτρας σε περιπτώσεις πρόπτωσης της μήτρας και των κολπικών τοιχωμάτων
  • Στείρωση
  • Εγχείρηση για καρκίνο της μήτρας και του τραχήλου σε αρχικά στάδια

Τα πλεονεκτήματα της λαπαροσκόπησης είναι ποικίλα. Σε πρώτο πλάνο, είναι η μειωμένη νοσηρότητα και η ταχύτατη ανάρρωση. Η γυναίκα μπορεί να γυρίσει σπίτι της την αμέσως επόμενη μέρα ή ακόμη και την ίδια μέρα της επέμβασης. Επίσης, εφόσον δεν διανοίγεται η κοιλιακή χώρα, μπορεί να σηκωθεί μόλις αρχίσει να φθίνει η επήρεια της αναισθησίας, ενώ είναι άμεση η επαναφορά της λειτουργίας του εντέρου. Το χειρουργείο είναι σχεδόν αναίμακτο, έτσι δεν υφίσταται πτώση του αιματοκρίτη και δεν χρειάζονται θεραπείες αποκατάστασης. Δεν υπάρχουν τομές, παρά μόνο μικρές οπές, ως εκ τούτου η ασθενής δεν πονάει και δεν διατρέχει τον κίνδυνο επιπλοκών, όπως η μετεγχειρητική κήλη, η μόλυνση της τομής, τα χηλοειδή κ.τ.λ. Τέλος, αλλά όχι μικρότερης σημασίας, το αισθητικό αποτέλεσμα είναι άριστο, χωρίς σημάδια από εκτεταμένες τομές. Οι μικρές οπές στο δέρμα συρράβονται με τεχνική πλαστικής και είναι ανεπαίσθητες.

Είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, ότι σε κάθε γυναίκα που πρόκειται να υποβληθεί σε γυναικολογικό χειρουργείο θα πρέπει να της προτείνεται η εναλλακτική της λαπαροσκόπησης σαν πρώτη επιλογή. Υπάρχουν, ωστόσο, περιστατικά που για τεχνικούς λόγους αντιμετωπίζονται αρτιότερα με την παραδοσιακή ανοιχτή χειρουργική τεχνική, αλλά το ποσοστό τους είναι περιορισμένο. Ο γυναικολόγος σας είναι σε θέση να κρίνει και να επιλέξει την πλέον κατάλληλη μέθοδο για εσάς.
Εάν έχετε χειρουργηθεί ή σκοπεύετε να υποβληθείτε σε γυναικολογική επέμβαση, μη διστάσετε να ρωτήσετε για περαιτέρω πληροφορίες.

«Η Θαρραλέα Απόφαση της Angelina Jolie»

Αίσθηση προκάλεσε παγκοσμίως η απόφαση της ηθοποιού και σκηνοθέτριας Angelina Jolie - Pitt να αφαιρέσει προληπτικά τις ωοθήκες της. Η διάσημη ηθοποιός έδωσε μία συγκινητική ομολογία στους “New York Times”, εξηγώντας τι την ώθησε, δύο χρόνια μετά τη διπλή μαστεκτομή, να υποβληθεί σε αφαίρεση των σαλπίγγων και των ωοθηκών της. «Έχασα τη μητέρα μου, τη γιαγιά μου και τη θεία μου από καρκίνο. Δεν θέλω τα παιδιά μου να λένε ότι η μητέρα τους πέθανε από καρκίνο. Δεν θέλω να στερηθώ να τα δω να μεγαλώνουν ή να μην γνωρίσω τα εγγόνια μου.»

Η Angelina Jolie είναι φορέας μίας μετάλλαξης στο γονίδιο BRCA1, η οποία την καθιστούσε επιρρεπή στην εμφάνιση καρκίνου του μαστού και των ωοθηκών. Μεταλλάξεις στα γονίδια BRCA1 και BRCA2 είναι υπεύθυνες για τις περισσότερες κληρονομικές περιπτώσεις καρκίνου στα συγκεκριμένα όργανα. Συνεπώς, γυναίκες με βεβαρημένο οικογενειακό ιστορικό, σύμφωνα με την κρίση του ιατρού τους, συνιστάται να υποβάλλονται σε εξέταση για την ανίχνευση τυχόν μεταλλάξεων. Αυτό γίνεται με μία απλή εξέταση αίματος.

«... Δεν είναι εύκολο να πάρει κανείς μία τέτοιου είδους απόφαση», προσθέτει η Κα. Jolie. «Είναι όμως δυνατό να πάρει τον έλεγχο και να αντιμετωπίσει ευθέως οποιοδήποτε θέμα υγείας. Μπορούμε να ζητήσουμε συμβουλή, να ενημερωθούμε για τις εναλλακτικές και να πάρουμε τις αποφάσεις που μας ταιριάζουν. Η γνώση είναι δύναμη.»

«Αντισύλληψη»

Ο έρωτας και οι σεξουαλικότητα στον άνθρωπο είναι πολύ περισσότερο από ένα ένστικτο διαιώνισης του είδους. Είναι επικοινωνία, αίσθημα και ένωση. Η αντισύλληψη δίνει το δικαίωμα στα σύγχρονα ζευγάρια να μπορούν να ζήσουν ολοκληρωμένα τη σεξουαλικότητά τους, χωρίς τον κίνδυνο μίας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης.

Τα αντισυλληπτικά μέσα στην διάθεσή μας είναι άπειρα, τόσο, που μας απομένει μόνο να διαλέξουμε αυτό που μας ικανοποιεί και μας καλύπτει περισσότερο. Παρόλα αυτά, οι στατιστικές δείχνουν ότι υπάρχει ακόμα έλλειψη πληροφόρησης ή, αν μη τι άλλο, σωστής πληροφόρησης. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, έχουμε δυστυχώς τα υψηλότερα ποσοστά αμβλώσεων στην Ευρώπη, με 300.000 περιστατικά το χρόνο! Παράλληλα, η χρήση αντισυλληπτικών δισκίων βρίσκεται μόλις στο 4%, ενώ ο Ευρωπαϊκός μέσος όρος αγγίζει το 25%.

Είναι δύσκολο να καθορίσουμε ποια είναι η «καλύτερη» μέθοδος αντισύλληψης για τον καθένα και η επιλογή της κατάλληλης μεθόδου θα πρέπει να προσαρμόζεται στις ανάγκες του ζευγαριού. Σε γενικές γραμμές, οι λεγόμενες «φυσικές μέθοδοι» έχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά αποτυχίας, ενώ στις πρώτες θέσεις, όσον αφορά στην αποτελεσματικότητα, είναι οι ορμονικές μέθοδοι και τα ενδομήτρια σπιράλ.

Επίσης, κάνει εντύπωση η μεγάλη απόκλιση μεταξύ των θεωρητικών ποσοστών επιτυχίας και της ρεαλιστικής αποτελεσματικότητας της κάθε πρακτικής. Αυτό σημαίνει πως δεν αρκεί να διαλέξουμε μία μέθοδο αντισύλληψης, αλλά πρέπει να τη χρησιμοποιούμε και σωστά, π.χ. το προφυλακτικό να μπαίνει από την αρχή της συνουσίας, να είναι καλής ποιότητας, να προσέχουμε την ημερομηνία λήξης του κ.τ.λ.

Πέρα από την αποτελεσματικότητά της, κάθε αντισυλληπτική μέθοδος έχει τα υπέρ και τα κατά της. Το ανδρικό προφυλακτικό, για παράδειγμα, εκτός από αντισύλληψη, προσφέρει και προστασία από τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα (ΣΜΝ), οπότε είναι καταλληλότερο για νεαρά άτομα και γενικά για άτομα που δεν βρίσκονται σε μία εδραιωμένη μονογαμική σχέση. Από την άλλη, ένα νεαρό ζευγάρι σε μία μόνιμη σχέση μπορεί να επωφεληθεί από τη χρήση του ενδομήτριου σπειράματος, το οποίο είναι σχετικά οικονομικό, παρέχει πολύ υψηλή προστασία και χρειάζεται ανανέωση μόνο κάθε 3 με 5 χρόνια. Εξίσου αποτελεσματικά είναι τα αντισυλληπτικά δισκία, τα οποία όμως απαιτούν τακτικότητα στην καθημερινή τους λήψη και αντενδείκνυνται σε ορισμένες ομάδες γυναικών.

Ο γυναικολόγος σας είναι ο πλέον κατάλληλος άνθρωπος, για να σας καθοδηγήσει στις επιλογές σας. Το σίγουρο είναι πως, όποια αντισυλληπτική μέθοδο και να προτιμήσουμε, θα είναι σαφώς καλύτερη από τη μη αντισύλληψη και τις συνέπειες μίας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, φαινόμενο που στην καθημερινότητά μας βλέπουμε περισσότερο απ’ όσο θα προτιμούσαμε. Επίσης, θα ήταν ευοίωνο να διαδοθεί μία έγκυρη παιδεία και μία εμπεριστατωμένη πληροφόρηση πάνω στα θέματα σωστής αντισύλληψης, ώστε να μπορεί το κάθε ζευγάρι να ζήσει άφοβα και ανέμελα τη σεξουαλικότητά του.

«Γεννήθηκε το πρώτο παιδί μετά από μεταμόσχευση μήτρας!»

Μία 36χρονη Σουηδέζα γέννησε τον περασμένο Σεπτέμβρη ένα υγιέστατο αγοράκι, αφού είχε υποβληθεί σε μεταμόσχευση μήτρας το 2013, σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 3 Οκτωβρίου στη βρετανική ιατρική εφημερίδα The Lancet.

Η νέα μητέρα, της οποίας η ταυτότητα δεν έχει αποκαλυφθεί, είχε γεννηθεί χωρίς μήτρα, εξαιτίας μιας συγγενούς ανωμαλίας γνωστής ως «Σύνδρομο Rokitansky». Είχε υποβληθεί σε μεταμόσχευση μήτρας, που δέχτηκε από μια 61χρονη δότρια, η οποία είχε ήδη τεκνοποιήσει δύο φορές και είχε πλέον μπει στην εμμηνόπαυση.

Ένα χρόνο μετά τη μεταμόσχευση, η γυναίκα υποβλήθηκε σε εξωσωματική γονιμοποίηση και έμεινε έγκυος στην πρώτη της προσπάθεια. Με τις κατάλληλες θεραπείες και σωστή παρακολούθηση, κατάφερε να φτάσει στις 32 εβδομάδες κύησης και το Σεπτέμβρη του 2014, ύστερα από καισαρική τομή, έφερε στον κόσμο ένα υγιές αγοράκι βάρους 1.775g. Η μητέρα πήρε εξιτήριο την τρίτη μέρα, ενώ το παιδάκι της, λόγω προωρότητας, χρειάστηκε να παραμείνει δέκα μέρες στο νοσοκομείο, υπό παρακολούθηση. Τώρα είναι και οι δύο σε άριστη κατάσταση υγείας.

Η μεταμόσχευση μήτρας είναι μία σημαντική εξέλιξη της επιστήμης η οποία δίνει ελπίδα στις γυναίκες που δεν έχουν μήτρα ή των οποίων η μήτρα δεν είναι λειτουργική. Έχουν περιγραφεί παγκοσμίως 11 περιστατικά μέχρι σήμερα, αλλά δεν είχε ποτέ επιτευχθεί η γέννηση ενός υγιούς νεογνού.

«Αυτή η επιτυχία βασίζεται σε περισσότερα από δέκα χρόνια εντατικής έρευνας και χειρουργικής εκπαίδευσης και ανοίγει νέους ορίζοντες στη θεραπεία πολλών νεαρών γυναικών σε όλο τον κόσμο που πάσχουν από στειρότητα της μήτρας. Επίσης, απεδείχθη η δυνατότητα μεταμόσχευσης μήτρας από εν ζωή δότριες, ακόμη κι αν αυτές έχουν ήδη μπει στην κλιμακτήριο», εξηγεί σε δήλωσή του ο καθηγητής Dr Mats Brännström, Μαιευτήρας Γυναικολόγος στο πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, ο οποίος ήταν επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

«Ελλάδα, η ασφαλέστερη χώρα για να γεννήσει μια γυναίκα»

Ελλάδα, η ασφαλέστερη χώρα για να γεννήσει μια γυναίκα έγραφε πριν έναν χρόνο η βρετανική εφημερίδα The Independent, με αφορμή την 101η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Σύμφωνα με επίσημη έρευνα στην Ελλάδα καταγράφονται τα μικρότερα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας στη γέννα παγκοσμίως, με μόλις ένα περιστατικό ανά 31.800 τοκετούς. Η Βρετανία βρίσκεται στη 13η θέση, ενώ την τελευταία θέση κατέχει το Νότιο Σουδάν, αφού διαθέτει λιγότερες από 20 μαίες σε όλη την επικράτειά του.

Η Ελλάδα, όμως, φαίνεται ότι ενισχύει ακόμη περισσότερο την πρωτιά της στη σφαίρα της μητρότητας, καθώς πλέον θεωρείται και από τους ιδανικότερους προορισμούς για να συλλάβει μια γυναίκα, χάρις σε προγράμματα εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Περισσότερες από 1.000 γυναίκες υπολογίζεται ότι ταξιδεύουν μέχρι τη χώρα μας σε ετήσια βάση προκειμένου να υποβληθούν σε τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και να διαπιστώσουν στην πράξη αυτό που συζητιέται στα διάφορα διαδικτυακά forum γυναικών με προβλήματα υπογονιμότητας. 

Στην Ελλάδα πράγματι καταγράφονται τα υψηλότερα ποσοστά επιτυχίας ανά προσπάθεια εξωσωματικής, με πιο «φιλική» νομοθεσία όσον αφορά τους ηλικιακούς και όχι μόνο περιορισμούς, αλλά και με σημαντικά χαμηλότερο κόστος συγκριτικά με χώρες όπως η Αυστραλία ή οι ΗΠΑ, αλλά και με τις πιο κοντινές μας Ισπανία, Ιταλία και Ηνωμένο Βασίλειο.

Μπράβο λοιπόν στην Ελλάδα μας που ακόμη και σε δύσκολους καιρούς καταφέρνει να μας κάνει υπερήφανους...

«Τι πρέπει να ξέρουμε για τον HPV»

Πολλά έχουμε ακούσει για τον HPV, αλλά πόσα ξέρουμε στην πραγματικότητα; Ακούμε διάφορα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, από φίλες μας και συγγενείς, αλλά συχνά τα στοιχεία αυτά παρερμηνεύονται και δημιουργούν σύγχυση και παραπληροφόρηση.

Ο HPV είναι γνωστός και ως ο ιός των ανθρώπινων κονδυλωμάτων και είναι η πιο συχνή σεξουαλικώς μεταδιδόμενη ασθένεια (ΣΜΑ). Μεταδίδεται με τη σεξουαλική επαφή και με την επαφή δέρμα με δέρμα και είναι ένας ιός, ή μάλλον μία οικογένεια ιών που αποτελείται από περισσότερα από 120 διαφορετικά στελέχη. Περίπου 40 από αυτά ευθύνονται για διάφορες παθολογίες στα γεννητικά όργανα.

Κάθε στέλεχος έχει χαρακτηριστικές ιδιότητες και συνέπειες στον οργανισμό. Ορισμένα στελέχη είναι υπεύθυνα για τα οξυτενή κονδυλώματα, άλλα για τις βλάβες του τραχήλου της μήτρας, και άλλα για πιο σπάνιους καρκίνους της γεννητικής περιοχής και του στοματοφάρυγγα. Τις περισσότερες φορές όμως ο ιός μένει "σιωπηλός", και η γυναίκα (ή ο άνδρας) δεν παρουσιάζει κανένα απολύτως σύμπτωμα. 

Μάλιστα υπολογίζεται ότι το 75-80% του πληθυσμού θα προσβληθεί κατά τη διάρκεια της ζωής του από κάποιου είδους HPV, με μεγαλύτερη συχνότητα στις νεαρές ηλικίες. Οι παράγοντες κινδύνου για τη μετάδοση του ιού είναι η πρώιμη αρχή των σεξουαλικών επαφών, η μη χρήση προφυλάξεων, οι πολλαπλοί ερωτικοί σύντροφοι, οι πολυγαμικές σεξουαλικές συμπεριφορές.

Παρόλα αυτά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν αν έχουν προσβληθεί από τον HPV, γεγονός αυτό που βοηθάει στην εξάπλωση της λοίμωξης. Ο HPV εισχωρεί στον οργανισμό και εκεί μπορεί να μείνει ανενεργός και σε καταστολή για πολύ καιρό χάρη στο ανοσοποιητικό μας σύστημα ή να προκαλέσει αλλοιώσεις, όπως τα κονδυλώματα και αλλοιώσεις του τραχήλου της μήτρας.

Εκεί που εμείς μπορούμε να επέμβουμε είναι να ακολουθήσουμε ένα σωστό πρόγραμμα πρόληψης. Καταρχάς,  μπορούμε να προστατευτούμε από τη λοίμωξη, χρησιμοποιώντας τις κατάλληλες προφυλάξεις και ακολουθώντας υγιείς ερωτικές συμπεριφορές. 

Από εκεί και πέρα οι γυναίκες πρέπει να είναι τακτικές στο ραντεβού με το γυναικολόγο τους για το ετήσιο Τεστ Παπανικολάου. Η απλή αυτή εξέταση έχει ως σκοπό να παρακολουθεί την κατάσταση των ιστών στους οποίους ο ιός μπορεί να προκαλέσει βλάβες και κυρίως τον τράχηλο της μήτρας.

Τέλος, τα τελευταία χρόνια είναι στη διάθεσή μας και ένα εμβόλιο κατά του HPV, το οποίο βοηθάει να προστατευθούμε από τα στελέχη "υψηλού κινδύνου" του ιού των κονδυλωμάτων, υπεύθυνα για την πλειονότητα των περιπτώσεων καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Είναι αξιοσημείωτο πως το εμβόλιο αυτό είναι το πρώτο εμβόλιο που προστατεύει από ένα είδος καρκίνου, μιας και ο HPV είναι άμεσα συνδεδεμένος αιτιολογικά με της κακοήθειες του τραχήλου της μήτρας και, παρ' όλη την αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει γύρω από αυτό, συνιστάται από όλους τους μεγαλύτερους οργανισμούς υγείας.

«Κύστεις ωοθηκών (...και γιατί δεν πρέπει να μας τρομάζουν)»

Οι κύστεις των ωοθηκών είναι από τα πιο συνήθη ευρήματα στις γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζουν να αποτελούν πηγή άγχους και πανικού. Ας δούμε όμως πώς έχουν τα πράγματα…

Οι κύστεις των ωοθηκών είναι σχηματισμοί γεμάτοι υγρό που αναπτύσσονται στην ωοθήκη. Οι περισσότερες γυναίκες θα εμφανίσουν μία κύστη ωοθήκης κάποια στιγμή στη ζωή τους. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι καλοήθεις και τείνουν να εξαφανίζονται από μόνες τους, δίχως να χρήζουν κάποιας θεραπείας.

Οι πιο συχνοί τύποι κύστεων είναι:

  • Λειτουργικές κύστεις: Οι λειτουργικές κύστεις είναι οι πλέον συχνές κύστεις που συναντάμε στις ωοθήκες. Σχηματίζονται όταν για κάποιο λόγο, συνήθως ορμονικό, η διαδικασία της ωορρηξίας και της ωρίμανσης του ωοθυλακίου δεν εξελίσσεται φυσιολογικά. Έχουν συγκεκριμένα υπερηχογραφικά χαρακτηριστικά και τις περισσότερες φορές υποχωρούν μόνες τους σε διάστημα 6-8 εβδομάδων.

  • Δερμοειδείς κύστεις (καλοήθη ώριμα κυστικά τερατώματα): Είναι κυστικά μορφώματα τα οποία προέρχονται από τα εμβρυικά κύτταρα που παράγουν τα ωάρια. Εμφανίζονται συνήθως σε γυναίκες από 10 έως 40 ετών και μπορούν να περιέχουν στο εσωτερικό τους διάφορους ιστούς, όπως σμήγμα, τρίχες, δόντια κ.ά. Ορισμένες φορές μπορούν να είναι αμφοτερόπλευρες (20%). Πρέπει πάντα να αφαιρούνται για τον αποκλεισμό ύπαρξης κάποιας κακοήθειας και προς αποφυγή επιπλοκών.

  • Κυσταδένωμα (ορώδες ή βλεννώδες): Είναι καλοήθεις όγκοι των ωοθηκών που προέρχονται από τα επιφανειακά κύτταρα της ωοθήκης. Παρουσιάζονται συχνότερα σε γυναίκες άνω των 30 ετών. Μπορούν να διαχωριστούν σε ορώδη ή βλεννώδη, αναλόγα με το περιεχόμενό τους και μπορεί να φθάσουν σε μέγεθος πολλών εκατοστών. Αν και σπάνιο, υπάρχει κίνδυνος εξαλλαγής σε κακοήθεια, γι’ αυτό και πρέπει να αφαιρούνται.

  • Ενδομητριωσικές κύστεις (σοκολατοειδής κύστη ή ενδομητρίωμα): Δημιουργούνται όταν ενδομητρικός ιστός (ο ιστός δηλαδή που επενδύει το εσωτερικό της μήτρας) αναπτύσσεται στις ωοθήκες και δημιουργεί κυστικά μορφώματα. Τις συναντάμε σε γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση. Οι σοκολατοειδείς κύστεις δεν εξαφανίζονται από μόνες τους και η θεραπεία τους είναι συνήθως χειρουργική.

  • Αδενοκαρκίνωμα: Οι κακοήθεις κύστεις των ωοθηκών είναι πολύ πιο σπάνιο εύρημα και τις συναντάμε κυρίως σε γυναίκες άνω των 60 ετών. Επίσης, οι γυναίκες αυτές συνήθως παρουσιάζουν έναν ή περισσότερους παράγοντες κινδύνου, όπως ένα οικογενειακό ιστορικό θετικό για κακοήθειες της ωοθήκης, του μαστού ή του εντέρου, πρώιμη περίοδο, όψιμη εμμηνόπαυση, ατοκία, παχυσαρκία και μακρόχρονη χρήση οιστρογόνων. Από την άλλη, η ηλικία κάτω των 40 ετών, οι εγκυμοσύνες, ο θηλασμός και η χρήση αντισυλληπτικών δισκίων φαίνεται να προστατεύουν από την παθολογία.

Οι κύστεις των ωοθηκών συνήθως δεν δίνουν συμπτώματα και είναι συχνά τυχαίο εύρημα στην γυναικολογική εξέταση. Τις περισσότερες φορές μία λειτουργική κύστη μπορεί να προκαλέσει διαταραχές της περιόδου. Επίσης, οι κύστεις μεγάλου μεγέθους μπορεί να προκαλέσουν κοιλιακό ή πυελικό άλγος ή μία αίσθηση βάρους και πίεσης. Οι γυναίκες με ενδομητριωσικές κύστεις αναφέρουν τα συμπτώματα της ενδομητρίωσης, όπως δυσμηνόρροια, πόνο στην σεξουαλική επαφή και υπογονιμότητα. Πιο έντονα συμπτώματα παρουσιάζονται όταν μία κύστη σπάσει ή συστραφεί. Αυτές οι επιπλοκές προκαλούν οξύ κοιλιακό άλγος και αποτελούν ένδειξη για επείγουσα χειρουργική επέμβαση.

Η διάγνωση μίας κύστης στην ωοθήκη γίνεται λαμβάνοντας ένα καλό ιστορικό της γυναίκας, με την γυναικολογική εξέταση και το διακολπικό υπερηχογράφημα. Το ιστορικό προσανατολίζει τον ιατρό, ενώ η γυναικολογική εξέταση δίνει περαιτέρω πληροφορίες ως προς τη θέση, το μέγεθος, την υφή και την κινητικότητα της κύστης. Στο υπερηχογράφημα οι κύστεις παρουσιάζουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ανάλογα με τον τύπο. Συχνά η μελέτη της αιμάτωσης της κύστης με το Doppler υπερηχογράφημα συμπληρώνει τη διάγνωση. Επίσης χρήσιμες ως προς την αξιολόγηση μίας κύστης της ωοθήκης είναι η μέτρηση του δείκτη CA-125 στο αίμα και άλλες απεικονιστικές μέθοδοι, όπως η Μαγνητική Τομογραφία.

Η θεραπεία μίας κύστης της ωοθήκης εξαρτάται από τον τύπο της κύστης και την ηλικία της γυναίκας. Πριν την εμμηνόπαυση οι συχνότερες κύστεις είναι λειτουργικές και όπως αναφέραμε τείνουν να εξαφανίζονται από μόνες τους μέσα σε ένα-δύο μήνες χωρίς θεραπεία. Για το λόγο αυτό, μικρές κύστεις με ομαλά υπερηχογραφικά χαρακτηριστικά χρήζουν μόνο παρακολούθησης, σε συνδυασμό με τη μέτρηση του CA-125. Σε περίπτωση που μία κύστη παραμείνει ή μεγαλώσει, έχει πολύπλοκη δομή στο υπερηχογράφημα ή ο δείκτης Ca-125 είναι θετικός, ή ακόμα εάν προκαλεί συμπτώματα, τότε χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση και πιθανώς αφαίρεση της κύστεως. 

Στις εμμηνοπαυσιακές γυναίκες οι ωοθήκες ατροφούν και είναι πιο σπάνιο να συναντήσουμε κάποιο είδος κύστης, ακόμα περισσότερο μία λειτουργική κύστη, από τη στιγμή που η διαδικασία της ωορρηξίας έχει διακοπεί. Και σε αυτήν την περίπτωση όμως, εάν ο δείκτης CA-125 είναι αρνητικός και η κύστη δεν έχει μεγάλες διαστάσεις και ανώμαλα χαρακτηριστικά, μπορεί απλώς να παρακολουθείται, αν και τις περισσότερες φορές προτιμάται η αφαίρεση της κύστεως λόγω της αυξημένης συχνότητας κακοήθειας σε αυτές τις ηλικίες και του άγχους που προκαλεί ένα τέτοιο εύρημα στη γυναίκα.

Τα αντισυλληπτικά δισκία είχαν στο παρελθόν ευρεία χρήση ως θεραπεία των λειτουργικών κύστεων. Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι δεν προσφέρουν κανένα θεραπευτικό πλεονέκτημα, ενώ φαίνεται να προστατεύουν από την επανεμφάνιση νέων κύστεων. Επίσης, όπως προαναφέρθηκε, φαίνεται να έχουν προστατευτική δράση ως προς την εμφάνιση καρκίνου της ωοθήκης.

Σε περίπτωση που χρειάζεται να αφαιρεθεί η κύστη, η πλέον διαδεδομένη προσέγγιση είναι η λαπαροσκοπική. Χάρη στην χαμηλή επεμβατικότητα (δεν διανοίγεται το κοιλιακό τοίχωμα), η γυναίκα μπορεί να φύγει από το νοσοκομείο την ίδια ημέρα της επέμβασης. Επίσης, επιτρέπει τη μεγαλύτερη δυνατή διατήρηση του υγιούς ωοθηκικού ιστού, καθώς και σχεδόν ανεπαίσθητα αισθητικά αποτελέσματα, βασικά πλεονεκτήματα κυρίως στις νεαρές γυναίκες. Η ανοιχτή προσέγγιση επιφυλάσσεται πλέον μόνο για περιπτώσεις στις οποίες υπάρχει ένδειξη κακοήθειας.

«Διαβήτης Κύησης»

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης είναι μία μεταβολική πάθηση η οποία χαρακτηρίζεται από υψηλά επίπεδα Γλυκόζης στο αίμα. Η Γλυκόζη (ή Σάκχαρο) είναι η κύρια πηγή ενέργειας για το σώμα μας και τη λαμβάνουμε με την τροφή υπό τη μορφή υδατανθράκων. Το Πάγκρεας ρυθμίζει τα επίπεδα Γλυκόζης στο αίμα, εκκρίνοντας Ινσουλίνη. Όταν δεν παράγεται αρκετή Ινσουλίνη ή όταν η Ινσουλίνη δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά, αναπτύσσεται ο σακχαρώδης διαβήτης.


Ο Διαβήτης Κύησης συμπεριλαμβάνει κάθε βαθμού δυσανεξία στη Γλυκόζη με έναρξη ή πρώτη αναγνώριση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Αφορά περίπου το 5-15% των κυήσεων, ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή, και η έγκαιρη διάγνωσή του έχει μεγάλη σημασία, καθώς συνδέεται με αυξημένη περιγεννητική νοσηρότητα/θνησιμότητα, αλλά και με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2 στη γυναίκα, ακόμη και αρκετά χρόνια μετά τον τοκετό.


Οι ακριβείς αιτίες ανάπτυξης διαβήτη κύησης δεν είναι ξεκάθαρες. Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως οι ορμόνες της κύησης, οι οποίες παράγονται κυρίως από τον πλακούντα, προκαλούν μία «αντίσταση» του οργανισμού στη δράση της Ινσουλίνης, οπότε χρειάζονται περισσότερες ποσότητες Ινσουλίνης για να επιτευχθεί ο φυσιολογικός μεταβολισμός του Σακχάρου. Όταν αυτό δεν είναι εφικτό, τα επίπεδα Γλυκόζης στο αίμα απορρυθμίζονται, με αποτέλεσμα η έγκυος να παρουσιάζει διαβήτη κύησης.


Κάθε γυναίκα μπορεί να αναπτύξει διαβήτη στην κύηση, αλλά ορισμένες κοινωνικές ομάδες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο. Γνωστοί παράγοντες κινδύνου για το διαβήτη κύησης είναι:

  • Ηλικία άνω των 30 και ιδιαίτερα άνω των 35 χρόνων. Αυτό είναι ένα θέμα που γίνεται όλο και πιο επίκαιρο, καθώς στις μέρες μας, κυρίως λόγω των επαγγελματικών υποχρεώσεων, η εγκυμοσύνη προγραμματίζεται σε όλο και μεγαλύτερη ηλικία.
  • Παχυσαρκία ή υπερβολικό βάρος πριν την εγκυμοσύνη. Η παχυσαρκία σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας έχει σχεδόν τριπλασιαστεί τα τελευταία 30 χρόνια. Οι παχύσαρκες γυναίκες έχουν 4πλάσιο κίνδυνο ανάπτυξης διαβήτη κύησης, ενώ ο κίνδυνος σε αυτές με Δείκτη Μάζας Σώματος (BMI) >40 είναι 9πλάσιος!
  • Υπερβολική αύξηση βάρους κατά τη διάρκεια της κύησης.
  • Μειωμένη σωματική δραστηριότητα/άσκηση. Εφόσον δεν υπάρχουν αντενδείξεις, η ήπια σωματική άσκηση επιτρέπεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
  • Ιστορικό προηγούμενης κύησης με διαβήτη.
  • Ιστορικό προηγούμενης γέννησης νεογνού άνω των 4 κιλών.
  • Ιστορικό προ-διαβήτη/αντίστασης στην Ινσουλίνη.
  • Ιστορικό ανεξήγητου ενδομήτριου εμβρυϊκού θανάτου.
  • Σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών.
  • Οικογενειακό ιστορικό Σακχαρώδους Διαβήτη (γονείς ή αδέλφια) ή Διαβήτη Κύησης.
  • Φυλή (Λατίνοι, Αφροαμερικάνοι).


Ο διαβήτης κύησης αναπτύσσεται συνήθως μετά τις 22-24 εβδομάδες κύησης και τις περισσότερες φορές δεν προκαλεί ιδιαίτερα συμπτώματα. Ο ιατρός σας θα σας υποβάλλει σε εξετάσεις που θα οδηγήσουν στην έγκαιρη διάγνωσή του.
Σε όλες τις γυναίκες γίνεται έλεγχος του Σακχάρου στο πρώτο Τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Επί φυσιολογικών αποτελεσμάτων η επόμενη εξέταση γίνεται μεταξύ της 24ης και 28ης εβδομάδας με την «Καμπύλη Σακχάρου». Το πρωί και έπειτα από 12 ώρες νηστείας γίνεται μέτρηση του σακχάρου πριν και μετά τη χορήγηση 75γρ. γλυκόζης. Η μέτρηση γίνεται πριν τη χορήγηση, μία ώρα μετά και δύο ώρες μετά.
Στις γυναίκες που ανήκουν στις ομάδες αυξημένου κινδύνου, καλό είναι να γίνεται η καμπύλη σακχάρου από την αρχή της κύησης.


Ο διαβήτης κύησης, όταν δεν διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί έγκαιρα, μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες στη μητέρα και στο έμβρυο. Στο έμβρυο μπορεί να προκαλέσει:

  • Μακροσωμία. Το έμβρυο για να αντισταθμίσει τα υψηλά επίπεδα γλυκόζης παράγει περισσότερη ινσουλίνη, η οποία οδηγεί σε εναπόθεση λίπους, με αποτέλεσμα το νεογνό να είναι μεγαλύτερο του φυσιολογικού. Η μακροσωμία καθιστά πιο δύσκολο και αργό το φυσιολογικό τοκετό και θέτει το έμβρυο σε αυξημένο κίνδυνο τραυματισμού και ασφυξίας. Τα επίπεδα σακχάρου της μητέρας έχουν άμεση συσχέτιση με το βάρος του νεογνού.
  • Υπογλυκαιμία μετά τη γέννηση. Η αυξημένη παραγωγή ινσουλίνης μειώνει δραστικά τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα του νεογνού, αφού αποκοπεί από την κυκλοφορία της μητέρας.
  • Σύνδρομο Αναπνευστικής Δυσχέρειας λόγω καθυστερημένης ωρίμανσης των πνευμόνων
  • Ίκτερο
  • Αυξημένη συχνότητα ενδομήτριου εμβρυικού θανάτου.
  • Αυξημένο κίνδυνο παιδικής και εφηβικής παχυσαρκίας και εκδήλωση Σακχαρώδους Διαβήτη στην ενήλικη ζωή.
Όσο αφορά στην έγκυο μητέρα, ο διαβήτης κύησης μπορεί να προκαλέσει:

  • Δυστοκία ή αυξημένη συχνότητα καισαρικής τομής λόγω της προαναφερθείσας μακροσωμίας του μωρού.
  • Υδράμνιο (υπερβολική παραγωγή αμνιακού υγρού).
  • Πρόωρο τοκετό.
  • Υπέρταση, Προεκλαμψία.
  • Αυξημένο κίνδυνο για την ανάπτυξη Σακχαρώδους Διαβήτη σε μεγαλύτερη ηλικία.

Η αντιμετώπιση του διαβήτη κύησης εξαρτάται από τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα και από την ανταπόκριση στη θεραπεία. Πολλές φορές η βελτίωση της διατροφής και η ήπια άσκηση, έστω και σε μορφή περίπατου μετά τα γεύματα, μπορούν να ρυθμίσουν το μεταβολισμό του σακχάρου. Η απώλεια σωματικού βάρους πριν την εγκυμοσύνη μπορεί να προλάβει την εμφάνιση του διαβήτη στην κύηση, όπως και ο περιορισμός αύξησης βάρους κατά την εγκυμοσύνη. Τα γεύματα πρέπει να περιέχουν λιγότερους υδατάνθρακες, να είναι συχνά και σε μικρές ποσότητες. Επίσης, θα πρέπει η έγκυος να μετράει καθημερινά το σάκχαρο σπίτι της.

Όταν τα παραπάνω μέτρα δεν επαρκούν για τον αποτελεσματικό έλεγχο της γλυκαιμίας, τότε επιβάλλεται η θεραπεία με σχήματα Ινσουλίνης. Σε αυτή την περίπτωση, ο έλεγχος της γλυκόζης στο αίμα θα πρέπει να είναι πολύ πιο εντατικός (τουλάχιστον 4 φορές την ημέρα) και μπορεί να χρειαστούν περαιτέρω εξετάσεις αίματος και ούρων (Γλυκοζυλιομένη Αιμοσφαιρίνη, Κετόνη Ούρων κτλ.), για να βελτιστοποιηθεί η ρύθμιση του σακχάρου.

Μετά τον τοκετό συνήθως ο διαβήτης κύησης υποχωρεί, καθώς μειώνονται οι ορμόνες που προκαλούν την αντίσταση στην ινσουλίνη. Παρ’ όλα αυτά, οι γυναίκες που παρουσίασαν διαβήτη κατά την εγκυμοσύνη έχουν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2 σε μεγαλύτερη ηλικία. Σε αυτές τις γυναίκες, η κύηση λειτουργεί σαν ένας κώδωνας κινδύνου που μας προειδοποιεί για την προδιάθεση που έχουν προς μία δυσλειτουργία του μεταβολισμού της γλυκόζης. Καλό είναι λοιπόν ο ιατρός τους να της ενημερώνει για την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση του διαβήτη. Οι γυναίκες αυτές θα πρέπει να υποβληθούν σε νέα καμπύλη σακχάρου 6-8 εβδομάδες μετά τον τοκετό και έκτοτε σε τακτικές μετρήσεις γλυκόζης. Επίσης, θα πρέπει να ενημερωθούν, ώστε να προσέχουν τη διατροφή τους, να βάλουν κάποιου είδους σωματική άσκηση στην ζωή τους και να αποφύγουν την υπερβολική αύξηση βάρους.
Ο γυναικολόγος, σε συνεργασία με το διαβητολόγο και τον διατροφολόγο, πρέπει να ενημερώνουν με τον καλύτερο τρόπο τις μέλλουσες μητέρες και να τις οδηγούν με ασφάλεια στην μητρότητα. 

«Η πρόληψη στη γυναικολογία»

Κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν"
Ιπποκράτης, 460-377 π.Χ.

Τον καιρό του Ιπποκράτη δεν υπήρχε η γνώση, αλλά και κανένα από τα τεχνολογικά μέσα τα οποία έχουμε στη διάθεσή μας σήμερα. Παρ’ όλα αυτά, φαίνεται πως από τότε ήταν ξεκάθαρο ότι η καλή υγεία αρχίζει από τη σωστή πρόληψη...

Το παραπάνω απόφθεγμα του πατέρα της Ιατρικής δεν είναι απλώς μία ρητορική έκφραση, αλλά μία αλήθεια τόσο σημαντική, που η εφαρμογή της τον τελευταίο αιώνα άλλαξε κυριολεκτικά την Ιστορία του ανθρώπινου είδους. Φτάνει να σκεφτούμε πως η εισαγωγή του Τεστ Παπανικολάου στην καθημερινή κλινική πράξη τη δεκαετία του '50 μείωσε τη θνησιμότητα του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας κατά 70%. Στον παγκόσμιο πληθυσμό, αυτό μεταφράζεται σε εκατομμύρια ζωές που σώθηκαν με ένα απλό τεστ!

Η γυναικολογία από την άλλη είναι μία ειδικότητα που προσφέρεται ιδιαίτερα στην προληπτική ιατρική και έχει επενδύσει πολύ σε αυτήν. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο μία γυναίκα είναι καλό να επισκέπτεται τακτικά το γυναικολόγο της, ακόμα και αν δεν παρουσιάζει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Ο γυναικολόγος της έχει τα μέσα να προλάβει τις συχνότερες ασθένειές της πριν καν παρουσιαστούν και κυρίως όταν είναι ακόμη αναστρέψιμες.

Η καλή πρόληψη θα πρέπει να είναι εξατομικευμένη για την κάθε γυναίκα, ανάλογα με το προσωπικό και οικογενειακό της ιστορικό, την ηλικία της και τους παράγοντες κινδύνου που μπορεί να έχει. Επίσης, είναι καλή πρακτική η νεαρή γυναίκα να έχει μία πρώτη συνάντηση με το γυναικολόγο της πριν αρχίσει την σεξουαλική της ζωή και γενικά πριν τα 21 της χρόνια. Μπορεί έτσι να ενημερωθεί και να λάβει πολύτιμες συμβουλές όσον αφορά στις σωστές σεξουαλικές συνήθειες, στην αντισύλληψη, στην προστασία από τις σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες, στα διαθέσιμα εμβόλια κ.τ.λ.

Από εκεί και ύστερα, σε γενικές γραμμές, κάθε γυναίκα είναι καλό να επισκέπτεται τον γυναικολόγο ετησίως για τον καθορισμένο έλεγχο ρουτίνας. Στις νεαρές γυναίκες, μετά από ένα προσεκτικό προσωπικό και οικογενειακό ιστορικό, το πρώτο βήμα προς την πρόληψη είναι το εμβόλιο κατά του HPV. Αν και έχει συζητηθεί πολύ, το παραπάνω εμβόλιο συνεχίζει να είναι ένα σημαντικό όπλο στην καταπολέμηση ενός από τους πιο συχνούς γυναικολογικούς καρκίνους.

Επίσης, στο ετήσιο ραντεβού θα πρέπει να γίνεται η λήψη για το τεστ Παπανικολάου, η γυναικολογική εξέταση και το γυναικολογικό υπερηχογράφημα. Η ψηλάφηση των μαστών συμπληρώνει το γυναικολογικό έλεγχο.

Η μαστογραφία, κατά προτίμηση ψηφιακή, κατά κανόνα αρχίζει να γίνεται μετά τα 40, σε ετήσια βάση. Παρ’ όλα αυτά, εάν η γυναίκα παρουσιάζει ένα θετικό οικογενειακό ιστορικό για κακοήθειες του μαστού, οι μαστογραφίες θα πρέπει να αρχίσουν πολύ νωρίτερα. Συμπληρωματικά μπορεί να ζητηθεί και ο υπέρηχος μαστών, κυρίως στις νεαρότερες γυναίκες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τέλος τη μέτρηση οστικής πυκνότητας στις εμμηνοπαυσιακές γυναίκες, για την πρόληψη της οστεοπόρωσης.

Είναι πλέον ξεκάθαρο πως ο γυναικολόγος έχει σήμερα αρκετά μέσα στη διάθεσή του, ικανά να προστατεύσουν τη γυναίκα από πολλές δυσάρεστες καταστάσεις και να της προσφέρουν μία καλύτερη ποιότητα ζωής σε όλες τις φάσεις της ζωής της.

Ας ακολουθήσουμε λοιπόν τη συμβουλή του Ιπποκράτη για μία πιο ξέγνοιαστη ζωή!

«Καλοκαίρι και προσωπική υγιεινή»

Τώρα που μπήκε για τα καλά το καλοκαιράκι και ετοιμαζόμαστε για τις πολυπόθητες διακοπές, καλό θα ήταν να έχουμε στο νου μας μερικούς απλούς κανόνες που θα μας κάνουν, από γυναικολογικής πλευράς, τη ζωή πιο εύκολη και θα μας βοηθήσουν να αποφύγουμε δυσάρεστες καταστάσεις.

Είναι γνωστό ότι το καλοκαίρι, παρότι είναι ίσως η ωραιότερη εποχή του χρόνου, επιφυλάσσει κυρίως στις γυναίκες τον κίνδυνο ενοχλητικών λοιμώξεων της ευαίσθητης περιοχής. Η ζέστη και η υγρασία, μαζί με την αυξημένη εφίδρωση και την αφυδάτωση που συνεπάγεται, δημιουργούν τις πλέον ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη παθογόνων στον κόλπο, κυρίως μύκητες.
Η ανάρμοστη χρήση ταμπόν, τα βρεγμένα μαγιό και οι βρεγμένες πετσέτες θαλάσσης, καθώς και η πιο έντονη σεξουαλική ζωή τους θερινούς μήνες είναι επίσης παράγοντες κινδύνου που μπορούν να συμβάλλουν αρνητικά, εαν δεν είμαστε προσεκτικοί...
Ανάλογη είναι η κατάσταση, όσον αφορά τις κυστίτιδες.

Είναι καλό λοιπόν να δώσουμε λίγη περισσότερη προσοχή σε μερικές αρχές καλής υγιεινής, όπως...
  • Συχνό πλύσιμο και καλή υγιεινή του σώματος.
  • Να πίνουμε πολλά νερά και να αποφεύγουμε την πολύωρη άμεση έκθεση στον ήλιο.
  • Να αποφεύγουμε στενά και συνθετικά ρούχα και εσώρουχα, προτιμώντας τα βαμβακερά.
  • Να πλένουμε και να σιδερώνουμε καλά μαγιό και πετσέτες πριν τη χρήση τους.
  • Να αλλάζουμε το βρεγμένο μαγιό μετά τη θάλασσα και να μην καθόμαστε σε πετσέτες άλλων ή σε ξαπλώστρες χωρίς να βάλουμε την πετσέτα μας.
  • Καλό πλύσιμο και κένωση της ουροδόχου κύστης μετά το σεξ.
  • Εάν χρησιμοποιείτε ταμπόν, συχνή αλλαγή αυτού.

Οι γυναίκες οι οποίες παρ’ όλη την προσοχή τους συνεχίζουν να είναι επιρρεπείς σε κολπίτιδες και/ή κυστίτιδες δεν πρέπει ωστόσο να απογοητεύονται. Καλό είναι να συμβουλευτούν τον Ιατρό τους, ο οποίος μπορεί να τις βοηθήσει με διάφορα σκευάσματα, φαρμακευτικά και μη, για μία επιπλέον προστασία και ένα πιο ξένοιαστο καλοκαίρι...
Εύχομαι λοιπόν ένα μαγευτικό καλοκαίρι σε όλους και σε όλες...

«Καρκίνος του μαστού»

ΕΣΕΙΣ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΠΙΣΤΕΨΕΤΕ;

Τον τελευταίο μήνα κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ένα άκρως επικίνδυνο άρθρο για το ρόλο της Μαστογραφίας στην πρόληψη του καρκίνου του μαστού. Ο συγγραφέας του άρθρου ισχυρίζεται πως η μαστογραφία είναι το κύριο αίτιο καρκίνου του μαστού και αποτρέπει κατηγορηματικά τις γυναίκες από το να υποβάλλονται σε μία διαδικασία που αποδεδειγμένα έχει σώσει εκατομμύρια ζωές. Μπορείτε να βρείτε το άρθρο στο link που ακολουθεί https://goo.gl/QC4JLT


Τις πρώτες φορές που είδα το εν λόγω άρθρο αναρτημένο ανάμεσα στα διάφορα post του Facebook, παρόλο που ο τίτλος από μόνος του μαρτυρούσε τη χαμηλή του πληροφοριακή αξία, του έριξα μια γρήγορη ματιά για να ικανοποιήσω το προσωπικό μου αίσθημα αντικειμενικότητας. Το άρθρο αυτό είναι μία πρόχειρη μετάφραση ενός άρθρου του Αμερικανού ιατρού ονόματι Dr. Mercola. Όπως ήταν αναμενόμενο, στο παραπάνω άρθρο υπήρχαν διάχυτες ανακρίβειες και το περιεχόμενό του ήταν άκρως μεροληπτικό. Έκτοτε, έχει διαδοθεί με ανησυχητική ταχύτητα, οπότε θεώρησα σωστό να γράψω το παρόν σαν απάντηση σε αυτή τη σχεδόν εγκληματική προσπάθεια παραπληροφόρησης.

Δεν θα γράψω πολλά, αφενός για να μην κουράσω και αφετέρου γιατί νιώθω ότι πολλές έννοιες θα έπρεπε πλέον να είναι αυτονόητες. Θα ήταν σαν να έγραφα για το αν είναι σωστό να φοράμε ζώνη όταν οδηγούμε ή για το αν είναι σωστό να κόψουμε το κάπνισμα.

Ο καρκίνος του μαστού είναι ένας από τους πιο κοινούς καρκίνους στο γυναικείο φύλο. Υπολογίζεται ότι 1 στις 8 γυναίκες θα παρουσιάσουν κατά την διάρκεια τις ζωής τους κάποια μορφή καρκίνου στον μαστό. Το 10% αυτών έχουν κληρονομικό υπόβαθρο, ενώ διάφοροι άλλοι παράγοντες, όπως η ηλικία, διάφοροι ορμονική παράγοντες, η αναπαραγωγική ζωή της γυναίκας, ο θηλασμός, διάφορες θεραπείες κ.τ.λ. παίζουν επίσης ρόλο στην καρκινογένεση.

Τα καλά νέα είναι ότι οι κακοήθειες του μαστού έχουν πάρα πολύ καλά ποσοστά ίασης όταν αντιμετωπίζονται εγκαίρως. Τα ποσοστά επιβίωσης στα 5 χρόνια αγγίζουν το 100% για κακοήθειες στα στάδια 0 και Ι, 93% στο στάδιο ΙΙ, ενώ πέφτουν στο 72% και 22% στα στάδια ΙΙΙ και ΙV αντίστοιχα. Είναι προφανές λοιπόν ότι τα ποσοστά ίασης είναι τόσο καλύτερα, όσο πιο αρχικό είναι το στάδιο του καρκίνου. Εκεί είναι που επεμβαίνει η πρόληψη του καρκίνου του μαστού, που με κύριο εργαλείο τη μαστογραφία αποσκοπεί στο να εντοπίσει τις αρχόμενες κακοήθειες, όταν δηλαδή είναι ακόμα διαχειρίσιμες.

Όσο αφορά στην ακτινοβολία στην οποία υποβάλλεται η γυναίκα σε κάθε μαστογραφικό έλεγχο αυτή ανέρχεται γύρω στα 0.4 mSv (milliSieverts, μονάδα μέτρησης έκθεσης στην ακτινοβολία), τα οποία αντιστοιχούν στην ακτηνοβολία που απορροφάμε από το περιβάλλον σε 7 εβδομάδες, ενώ ένας μέσος άνθρωπος απορροφά ετησίως από το περιβάλλον γύρο στα 3.0 mSv. Η επιπρόσθετη ακτινοβολία εκτιμάται ότι αυξάνει κατά 0.001% τον κίνδυνο ανάπτυξης κάποιας κακοήθειας, ένα ποσό που μπορεί να θεωρηθεί αμελητέο μπροστά στον κίνδυνο που έχει μία γυναίκα να αναπτύξει καρκίνο στο στήθος (1 στις 8=12.5%) και να μην διαγνωστεί εγκαίρως.

Γυρνώντας στο εν λόγω άρθρο, ο συγγραφέας του αναφέρει και επικαλείται μερικές από τις πλέον έγκυρες αρχές παγκοσμίως σε θέματα καρκίνου του μαστού, με σκοπό να υποστηρίξει τις θεωρίες του. Μερικές από αυτές είναι το National Breast Cancer Foundation (http://www.nationalbreastcancer.org/), το National Cancer Institute (http://www.cancer.gov/) κ.ά. Στην πραγματικότητα, στις επίσημες ιστοσελίδες των παραπάνω οργανώσεων αναφέρεται ξεκάθαρα πως η μαστογραφία μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο του μαστού και συνιστάται στις γυναίκες να υποβάλλονται σε ετήσιο μαστογραφικό έλεγχο μετά τα 40. Άλλη αξιόπιστη πηγή στην οποία μπορείτε να ενημερωθείτε είναι και το http://www.breastcancer.org/ αλλά και πολλές άλλες. Αντιθέτως οι πηγές από όπου προέρχεται το συγκεκριμένο άρθρο είναι διάφορες ιστοσελίδες αμφιβόλου αξιοπιστίας οι οποίες προωθούν διάφορα φυτικά σκευάσματα, εναλλακτικές θεραπείες και ελιξίρια με θαυματουργές ιδιότητες.

Κλείνοντας, θα ήθελα να εστιάσω στην ανάγκη μίας πιο κριτικής προσέγγισης προς ότι μας φτάνει από το διαδίκτυο και τα social media, καθώς είναι ένας μη ελεγχόμενος χώρος όπου ο καθένας μπορεί να πει τα πάντα χωρίς συνέπειες και χωρίς να έχει την υπευθυνότητα. Όσο μιλάμε για ασήμαντα πράγματα το κακό είναι μικρό, αλλά όταν προσεγγίζουμε θέματα τόσο σοβαρά, όσο η πρόληψη και η θεραπεία του καρκίνου, καλό θα ήταν να είμαστε λίγο πιο επιλεκτικοί και να εμπιστευόμαστε διαπιστευμένους επαγγελματίες που ασχολούνται με αυτά τα θέματα, καθημερινά, για πολλά πολλά χρόνια. Είναι οι ίδιοι επαγγελματίες στους οποίους οφείλονται τα υψηλά ποσοστά ίασης που προαναφέραμε.

Τέλος ελπίζω κάπιοι/ες από εσάς να μοιραστούν το παρόν άρθρο, γιατί η γνώση είναι δύναμη και γιατί έτσι μπορεί αύριο να έχετε σώσει μία ζωή. 

«Το θρυλικό σημείο G...μύθος ή αλήθεια;»

Ένα βαθύ πέπλο μυστηρίου απλώνεται μέχρι και σήμερα γύρω από το πλέον ανεξιχνίαστο μυστικό της γυναικείας σεξουαλικότητας... το περιβόητο σημείο G!

Το σημείο G παίρνει το όνομά του από το Γερμανό γυναικολόγο Ernst Gräfenberg, ο οποίος το μελέτησε εκτενώς και το περιέγραψε επίσημα το 1940, αν και αναφορές μίας κολπικής ερωτογενούς ζώνης υπήρχαν ήδη από τον 17ο αιώνα εκ μέρους του Δανού ιατρού Regnier de Graaf, ο οποίος ερευνούσε τις νευρικές απολήξεις της ουρήθρας.

Είναι μία μικρή περιοχή στο πρόσθιο κολπικό τοίχωμα, γύρω στα 5-8εκ. βάθους και πολλές γυναίκες υποστηρίζουν ότι εφόσον διεγερθεί κατάλληλα μπορεί να προκαλέσει πολλούς και έντονους οργασμούς. Λόγω της ανατομικής θέσης του, η διέγερση του σημείου G δεν είναι πάντοτε εφικτή και διευκολύνεται από ορισμένες ερωτικές στάσεις.

Οι διεθνείς μελέτες έχουν παράγει ως τώρα αντικρουόμενα αποτελέσματα. Από την μία πλευρά φυσιολόγο-ανατομικές μελέτες έχουν αποδείξει την ύπαρξη μίας ιδιαίτερα ευαίσθητης περιοχής με περισσότερες νευρικές απολήξεις, της οποίας η αιμάτωση αυξάνεται κατά τη διάρκεια του γυναικείου οργασμού. Από την άλλη μία πρόσφατη Βρετανική μελέτη βασιζόμενη σε ερωτηματολόγια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ύπαρξη του σημείου G είναι υποκειμενική και δεν αποδεικνύεται.

Μία προσωπική άποψη είναι ότι το σημείο G υπάρχει σαν ανατομική οντότητα, όπως αναμφισβήτητα αποδεικνύουν πολλές μελέτες, και παίζει σίγουρα κάποιον ρόλο στην πρόκληση του γυναικείου κολπικού οργασμού. Από την άλλη δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η σεξουαλικότητα είναι πολυπαραγοντική και οι άνθρωποι, ιδίως οι γυναίκες, είναι πολύπλοκα όντα. 

Δεν υπάρχει "μαγικό κουμπί" που να παράγει οργασμούς ή κάποιο καλά κρυμμένο μυστικό, αλλά χρειάζεται να συνυπάρχει με τα σωματικά ερεθίσματα και η ανάλογη εγκεφαλική και πνευματική διέγερση. Τα συναισθήματα, η επικοινωνία, η συντροφικότητα, οι αναμνήσεις και οι φαντασιώσεις του ζευγαριού είναι όλα απαραίτητα για να επιτευχθεί η μέγιστη σεξουαλική ευχαρίστηση...

«Προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο...τι είναι και πως αντιμετωπίζεται»

Έρχονται ορισμένες μέρες κάθε μήνα που νιώθετε μελαγχολία, αίσθημα κόπωσης, έντονο εκνευρισμό ή δυσφορία και σας ζώνουν φρικτοί πονοκέφαλοι; μέρες κατά τις οποίες νοιώθετε πρησμένη, υποφέρετε από διαταραχές του ύπνου, ξεσπάτε σε κλάματα χωρίς ιδιαίτερη αιτία και δυσκολεύεστε να συγκεντρωθείτε; Κοιτάξτε το ημερολόγιο σας και δείτε αν πλησιάζει η περίοδος σας. Αν ναι, πιθανότατα είστε μία από τις εκατομμύρια γυναίκες που υποφέρουν από το λεγόμενο προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο (premenstrual syndrome ή PMS).

Το προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο (ΠΕΣ) είναι ένα σύμπλεγμα ψυχο-σωματικών ενοχλήσεων που παρουσιάζεται μία-δύο εβδομάδες πριν την έμμηνο ρύση και διαρκεί μέχρι και τις πρώτες μέρες τις περιόδου. Περίπου 3 στις 4 γυναίκες υποφέρουν από κάποιου βαθμού ΠΕΣ αλλά σε μία μικρή μερίδα γυναικών που φτάνει το 4-5% αυτό έχει τέτοια ένταση ώστε να διαταράσσει σοβαρά την ποιότητα της ζωής τους (Προεμμηνορρυσιακό δυσφορικό σύνδρομο).

Τα αίτια του ΠΕΣ δεν είναι ξεκάθαρα, φαίνεται όμως να είναι μία πολυπαραγοντική κατάσταση στην οποία εμπλέκονται ορμονικοί παράγοντες (γεγονός που εξηγεί γιατί τα συμπτώματα εμφανίζονται μετά την ωορρηξία και κοπάζουν με την περίοδο) και ορισμένοι νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου όπως η Σεροτονίνη, η Νοραδρεναλίνη και η Μελατονίνη που ρυθμίζουν τον ύπνο, την όρεξη και την διάθεση. Επίσης έχει παρατηρηθεί μία κληρονομική προδιάθεση και μία συσχέτιση με το ψυχολογικό υπόβαθρο της γυναίκας, τις διατροφικές συνήθειες (κατανάλωση αλμυρών φαγητών, απλών υδατανθράκων, αλκοόλ, καφεΐνης) και την έλλειψη ορισμένων βιταμινών και ιχνοστοιχείων. 

Τα συμπτώματα είναι ποικίλα και μπορούν να εμφανιστούν σε διάφορους συνδυασμούς σε κάθε γυναίκα. Επίσης η έντασή τους αλλάζει από γυναίκα σε γυναίκα αλλά και στην ίδια γυναίκα από κύκλο σε κύκλο. Τα κύρια συμπτώματα είναι τα εξής:

Σωματικά συμπτώματα
• Πρήξιμο και πόνος στο στήθος
• Κατακράτηση υγρών (πρησμένα χέρια, αστράγαλοι)
• Αλλαγές στην όρεξη (λιγούρες για γλυκά, σοκολάτες)
• Πονοκέφαλος
• Ναυτία, διάρροιες, δυσκοιλιότητα
• Φούσκωμα στην κοιλιακή χώρα
• Διαταραχές του ύπνου
• Αίσθημα κόπωσης

Ψυχικά συμπτώματα
• Καταθλιπτική διάθεση
• Θυμός, ευερεθιστότητα, κυκλοθυμικότητα
• Άγχος
• Σύγχυση
• Δυσκολίες μνήμης και συγκέντρωσης
• Αδικαιολόγητο κλάμα
• Υπερευαισθησία
• Μειωμένο ενδιαφέρον για την κοινωνική ζωή

Το κοινό στοιχείο που συχνά βοηθάει στη διάγνωση είναι η εμφάνισή των ενοχλήσεων στο δεύτερο μισό του κύκλου (κυρίως τις μέρες πριν την περίοδο) και η εξαφάνισή τους με την έμμηνο ρύση. Γι' αυτό το λόγο καλό είναι η γυναίκα να σημειώνει τις ημέρες του κύκλου της και να καταγράφει τα συμπτώματά της.

Η αντιμετώπιση του ΠΕΣ εξαρτάται από την ένταση με την οποία εμφανίζεται αυτό καθώς και από τα κύρια συμπτώματα που αναφέρει η γυναίκα. 
Στις ήπιες μορφές ορισμένες απλές αλλαγές στον τρόπο ζωής φαίνεται να αποφέρουν καλά αποτελέσματα. Η κατανάλωση άφθονων φρούτων, λαχανικών και φαγητών με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη (προϊόντα ολικής αλέσεως), καθώς και ο περιορισμός των λιπαρών φαγητών, των απλών υδατανθράκων (ζάχαρη, γλυκά), του αλατιού, του αλκοόλ και της καφεΐνης βοηθάνε στη σταθεροποίηση της όρεξης, της διάθεσης και στην καταπολέμηση της κατακράτησης υγρών. 

Χρήσιμα είναι και τα τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε ασβέστιο, όπως γαλακτοκομικά εμπλουτισμένα σε ασβέστιο και πράσινα φυλλώδη λαχανικά. Επίσης σημαντική είναι η τακτική αεροβική άσκηση και διάφορες μεθόδοι χαλάρωσης όπως η γιόγκα και ορισμένα είδη μασάζ. Βασικός ο καλός βραδινός ύπνος.
Αν αυτά τα μέτρα δεν είναι αρκετά, ορισμένα συμπληρώματα διατροφής όπως το Ασβέστιο, η Βιταμίνη Β-6 και το Μαγνήσιο έχει φανεί ότι βοηθούν. Καλά αποτελέσματα έχει δώσει και το εκχύλισμα ενός είδους λυγαριάς με την ονομασία Vitex Agnus Castus όπως και το έλαιο νυχτολούλουδου (Evening Primrose Oil).

Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις ΠΕΣ όπου τα συμπτώματα αλλοιώνουν την ποιότητα ζωής της γυναίκας θα πρέπει να ληφθεί μία κάποια φαρμακευτική αγωγή. Συνήθως η χρήση αντισυλληπτικών δισκίων επιφέρει σημαντική βελτίωση σε έναν μεγάλο αριθμό γυναικών. Συχνή είναι επίσης η χρήση διουρητικών ενώ τα αντιφλεγμονώδη βρίσκουν ένδειξη όταν η δυσμηνόρροια είναι σημαντική.
Όταν τα ψυχολογικά συμπτώματα είναι στο προσκήνιο απαιτείται η χρήση αγχολυτικών ή αντικαταθλιπτικών φαρμάκων. Αυτά μπορούν να χορηγηθούν καθ'όλη τη διάρκεια του κύκλου ή αποκλειστικά στο δεύτερο μισό, όταν εμφανίζονται οι διαταραχές.

Τέλος, αν τα παραπάνω σας φαίνονται πολύ γνώριμα, αν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε πολλά από τα λεγόμενα, μην ανησυχείτε. Σίγουρα δεν είστε μόνη, αλλά μία από τις πολλές γυναίκες που πάσχουν από κάποιας μορφής ΠΕΣ. Λύσεις υπάρχουν, ακόμα και για τις πιο δύσκολες περιπτώσεις. Ο ιατρός σας μπορεί να σας βοηθήσει να ζήσετε την θηλυκότητά σας με μεγαλύτερη ηρεμία και χωρίς ανεπιθύμητες ενέργειες.
Λεωφ. Ειρήνης 14 15121 Πεύκη, ΑΤΤΙΚΗ
​Τηλ.: 210 8027752, Κιν.: 6980 887951
email:
castaldo-gennaro@hotmail.com
image-160336-call_button.png?1455112410945